AVARDGHAHE ESHGH

                  آوردگاهِ عشق

 

  سوختم من  از عَطَش ، امشب تو بارانم بده

  چون  کویرِ  تشنه ام   ،   آبِ   فراوانم   بده

  مست کن حالِ مرا ، با جُرعْه مَی از ساغرت

  نِکهتی از بویِ  خود ، چون  لاله زارانم بده

  گشته ام  آواره ای ، بی خانمان  اندر پی ات

  راهِ عشق و  عاشقی ،   در  شامِ تارانم  بده

  روزگارِ   این دلم  ،  سرد و  زمستانی  شده

  در  گُذر  از   انتظار  ،   فصلِ   بهارانم  بده

  همچو مجنونم بشوقی ،  تا رسم بر سویِ تو

  جِلوه ای از رویِ خود ، چون گُلعُذارانم  بده

  من  گِدایِ  درگَهِ  کویِ  تو ام ،  ای  ماهِ من

  همنشینی    در    جوارِ    شهسوارانم    بده

  گشته ام اینک  مُهیّا ، تا  زنم دل  را به بَحر

  گویِ عشق از بهرِ وَصل ، در کارزارانم بده.

                      شاعرِ مُعاصر : داوودِ جمشیدیان ، مُتِخَلِص به مَجنونِ بختیاری

                                                         نوروزِ ۱۳۹۶

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.