بپا وقتت تموم نشه

یه عادتِ عجیبی که دارم و بابتش زیاد فحش خوردم و زیاد دیوونه خطاب شدم، اینه که قبل از دیدنِ هر فیلم، باید یه دور کلش رو به صورت جزئی ببینم. اگه میکسش موجود باشه میکسش رو، و اگر نباشه خودم دو دقیقه یه بار فیلم رو می‌زنم جلو و تیکه تیکه می‌بینم. اگه سریال باشه هم قبل از اینکه کلِ سریالو ببینم، باید قسمتِ آخرشو اول یه چک بکنم حتما.

اگه ببینم آخرِ فیلم و سریال غمگینه، به احتمالِ قوی توی دیدنش تجدید نظر می‌کنم و اونقدر به بعدها موکولش می‌کنم که کاملا فراموشم بشه.

چرا می‌خوام آخرشو بدونم؟ چون اگه ندونم چه اتفاقاتی قراره بیفته، اگه ندونم چه مراتبی قراره طی بشه، اگه ندونم چه خوشی‌ها و ناخوشی‌هایی در طولِ فیلم پیش می‌آد، کلِ فیلم زهرِمارم می‌شه. قطع به یقین :/

آیا این ویژگی فقط محدود به فیلم دیدنه؟ خیر |:

تو زندگیِ خودم هم وقتی کسی ازم کاری می‌خواد، می‌گم دقیقاً جزئیاتش رو برام بگو. باید الان اینجا رو چی کار کنم و نهایتاً برام بگو فایده‌ی این کار چیه آخه. تهش چیه. سرانجامش به کدوم گوری می‌رسه.

حالا چرا اگه آخرِ فیلم غمگین باشه نمی‌بینمش؟ واضحه. نیست؟

من می‌ترسم. از پایانِ غمگین... از نرسیدن، از شکست. اونقدر می‌ترسم که اگه یه‌روزی بهم بگن قراره یه زندگیِ درخشان داشته باشی اما سال‌های آخرِ عمرت خیلی دراماتیک باشه و بهم حقِ انتخاب بدن، من همون لحظه از زندگی انصراف می‌دم.

می‌دونید؟ گاهی اونقدر درگیرِ غایت و نهایتِ یه چیز می‌شم، که فراموش می‌کنم از درونش بودن لذت ببرم.

اون زندگیِ درخشان رو به خاطرِ دو_سه سال غم از دست می‌دم. یه فیلمِ خوب و بازی‌های فوق‌العاده رو به خاطرِ اینکه شخصیت‌های اصلی به هم نمی‌رسن نگاه نمی‌کنم.

به خاطر همینم همیشه از تحویلِ سال می‌ترسم. یه سالِ جدید شروع می‌شه... قراره آخرش چطوری تموم شه؟

اما امسال، تصمیم می‌گیرم این اخلاق رو ترک کنم. اگه قرار باشه هرسال، هر نیم‌سال، یه عادتِ عجیب و مسخره رو ترک کنیم، ممکنه بعد از چندسال بالاخره اون آدمی که دلمون می‌خواد شده باشیم. نه؟

امسال، هدف لذت بردنه. لذت بردن از تک‌تک سکانس‌های زندگی. خوب و بد... به‌هرحال، هر کوفتی که هست، زندگیِ منه دیگه...

مگه آدما همه‌ش چندسال زنده‌ان؟

داشتم حساب می‌کردم که امسال چندسالم می‌شه. یه لحظه رسیدم به بیست...ترسیدم. امسال نباید بیست سالگیم رو شروع می‌کردم. هنوز وقتش نبود... خب خدا رو شکر متوجه شدم که دارم واردِ نوزده سالگی می‌شم و بیست سالگی هنوز شروع نشده :)))



پس... بسم الله.


افزودم: عیدتونم مبارک. تبریک نگفتم :))


+ عیدونه‌ها رو گوش دادید؟

رادیوکاکتوس |رادیوبلاگیها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.